zaterdag 29 november 2014

#16 Lifeblog.

Het ligt vast aan het weer.

Vandaag ging niet zoals gepland.
Ik wou vandaag naar het een open dag op UVA, maar toen besloten we een dagje te gaan winkelen in Groningen.
Zo gezegd, zo gedaan. Mijn moeder, broertje en ik stapte op de trein naar Groningen. De treinreis leek een eeuwigheid te duren en we hadden nog geen tussenstop in Assen gemaakt, toen de conducteur ons toesprak: “Een hele goede morgen. Ik had de kans om verder te rijen en ik vergat om in Assen te stoppen. Deze trein zal doorrijden naar Groningen en zal daarna naar Assen rijden.” De hele trein begon te lachen, maar de mensen die naar Assen wouden keken boos en verward rond. De conducteur sprak een paar keer ons toe om vertraging en dergelijke te melden. De schaamte was te horen in zijn stem en op een gegeven moment werd de mannelijke stem vervangen door een vrouwelijke stem.
Na twintig minuten vertraging kwamen we eindelijk aan in Groningen. Mijn broertje en mijn moeder zijn dol op Groningen, dus ik deed gewoon leuk mee. De stad was gevuld met zwarte pieten en eigenaardige studenten in vage pakjes, maar we accepteerden het gewoon.
Na een paar uurtjes in de stad te hebben doorgebracht, liepen we terug naar het station. We namen wat warms te drinken bij de Starbucks, want we konden niet stoppen met rillen van de kou. We dachten dat we alles wel gezien hadden, maar we hadden het verkeerd; Ineens liepen mannen in rare kleding de Starbucks binnen en gingen zitten. Voor zover wij begrepen waren ze iets aan het plannen om op te voeren. We moesten onze trein halen, dus we konden het helaas niet meemaken.
We kwamen eindelijk aan in Zwolle en zoals altijd gaf ik na zo’n lange dag reizen mijn “onbeperkt reizen door heel Nederland” kaartje weg. Ik heb dit nu ongeveer zes keer gedaan en de reacties van de reizigers blijven belonend. Tot nu toe waren ze allemaal dankbaar en verward. Hun eerste vraag is meestal: “Voor hoeveel?” Wanneer ik ze vertel dat het gratis is, bedanken ze verward. Een glimlach van zo’n persoon is genoeg, want ik heb dan het gevoel dat ik iemands leven net wat lichter heb gemaakt. Ik geloof sterk erin dat wanneer ik positief energie geef, dat ik ook positief energie ontvang. Helaas was dit vandaag niet het geval.
We liepen naar onze fietsen en mijn fiets was spoorloos. We zochten en zochten, maar mijn fiets was verdwenen en ik had de fietssleutel nog in mijn zak. Mijn moeder en broertje waren redelijk boos, maar ik was meer verward. Ik snapte niet waarom mijn fiets meegenomen is. Mijn fiets was omringd door mooiere (en duurdere) fietsen; van alle fietsen die ze konden meenemen, kozen ze de mijne. Mijn fiets is een zwarte oma-fiets met een witkratje en redelijk onzichtbaar. Waarom mijn fiets? Hoe hebben ze het vervoerd? Weten ze dat het achterlicht het niet doet? Waarom liepen ze zo ver naar achteren en namen ze een ingesloten fiets mee?
Ik ben niet boos, maar teleurgesteld in de mensen die mijn fiets hebben meegenomen. Ze riskeerden zo veel, maar kozen mijn fiets.
Gelukkig had ik nog geld op mijn OV-chipkaart en kon ik gewoon meerijden. De buschauffeur zei, nadat ik vertelde dat ik niet snapte waarom ze mijn fiets hadden meegenomen, dat mijn fiets misschien heel speciaal was.
Alles gebeurt met een reden, toch? Alleen kan ik geen logische verklaring voor dit alles bedenken.

Fotoverslagje: http://oempaloempaas.blogspot.nl/2014/11/fotoverslagje-van-het-ligt-vast-aan-het.html

Fotoverslagje van "Het ligt vast aan het weer."

Voorbereid op onze avontuur naar Groningen.
In de trein naar Groningen.

De conducteur vergat te stoppen in Assen. HIJ HAD ÉÉN TAAK. 

Mijn broertje vond dit ding op me lijken.

Je bent nooit te oud om te spelen met deze dingen.

Opwarmen in de Starbucks.

In de trein naar Zwolle.

Fiets kwijt.

Blogpost "Het ligt aan het weer.": http://oempaloempaas.blogspot.nl/2014/11/16-lifeblog.html
Meer foto's zijn te vinden op mijn Instagram: http://instagram.com/floralscarf











dinsdag 21 oktober 2014

De 10 verschillende soorten klanten.

Het is grappig hoeveel verschillende soorten klanten soms bij ons binnenlopen. Ik werk nu 1,5 jaar bij een winkel en ik ben inmiddels een vaste patroon erin gaan zien.
Voor mensen die in een winkel werken is dit (hopelijk) herkenbaar.

1. De telefonist.


 De klanten die met je proberen te communiceren terwijl ze met iemand aan de telefoon praten. Vooral wanneer je met een klant afrekent en er een lange rij op diegene moet wachten. 

2. De buitenlanders.


Hiermee bedoel ik de mensen die nauwelijks tot niet Nederlands spreken. De taalbarrière tussen jou en de klant is dan te groot. Dit maakt je werk, op zulke momenten, zwaar. Je wilt ze wel helpen, maar het lukt je niet.

3. De perfectionist.


Dit zijn de mensen die verwachten dat je voor hun leeft. Het is te begrijpen dat je, als klant, de hulp en aandacht van het personeel wilt. Maar deze mensen denken dat ze de enigen zijn en ze zijn meestal veeleisend. Het is nooit goed genoeg. Ze behandelen je als hun onderdaan en soms laten ze je hun dingen dragen. Soms hebben ze te hoge verwachtingen met als gevolg dat ze boos de winkel verlaten en jou verbaasd achterlaten.

4. De uitzonderingen.


Deze mensen proberen meestal met je te onderhandelen. Ze proberen je over te halen om je baan te riskeren door de regels te overtreden. Deze mensen beseffen niet dat je geen macht hebt en je gewoon je werk doet. Soms snap je hun frustraties, maar helaas kun je niets voor ze doen.

5. De sweetheart.


Deze mensen zijn de mensen waardoor je je baan waardeert. Ze waarderen je werk en respecteren je als mens en dit laten ze ook merken. Ze belonen je door fooi, een schouderklopje, complimenten en nog meer kleine lieve gebaren. Een knipoog van een sweetheart geeft je energie voor de hele dag.

6. De prater.


Deze mensen vertellen je graag over hun leven en levenslessen. Dit zijn vaak ouderen en het is geen straf om naar ze te luisteren. Maar er zitten ook mensen tussen die gewoon graag tegen je klagen. Het is alsof hun negatieve energie je uitput. "Blijven lachen en knikken" is wat je tegen jezelf zegt.

7. De betweters.


Deze mensen hebben veel weg van "de perfectionist", alleen zijn ze enger. Het is alsof je een toets aan het maken bent wanneer ze je vragen stellen. Meestal proberen ze je gewoon uit en weten ze de antwoorden al. Alles wat je zegt, wordt de grond ingedrukt. Ze laten je vaak onzeker en verward achter.

8. De verdachte.


Elke beweging of geluid die zij maken, houd jij in de gaten. Er is meestal iets verdachts aan ze, maar je weet niet wat. Meestal zijn dit gewoon klanten die zenuwachtig van je worden, maar better safe than sorry. Wanneer het een klein groepje is, word je een ninja. Meestal zijn dit ook de mensen die iets proberen te stelen. Eén van de mensen begint je dan vragen te stellen (meestal voor de hand liggende vragen), terwijl de anderen hun boodschappentassen beginnen te vullen. Maar wanneer ze weten dat je ze door hebt, schieten ze in verdediging.

9. De kinderen.


Huilende kinderen, Hyperactieve kinderen. Grijpgrage kinderen. Kinderen in het algemeen.

10. De bekende.


Niets is meer awkward dan wanneer je een klant persoonlijk kent, maar ook dan is het "lachen en knikken". Of gewoon vermijden en negeren.


#15 Lifeblog.


Een gek kan meer vragen dan honderd wijzen kunnen beantwoorden.


Gisteren kwam in een quote tegen en het ging als volgt:
"My goal is to build a life I don't need a vacation from."
Op de een of andere manier bleef het bij me hangen en het zette me aan het denken, want ergens is dit best wel mooi gezegd.
Maar hoe dieper ik erover na dacht, hoe raarder het klonk. Want iedereen heeft toch wel een pauze/ vakantie nodig van iets? Althans, dat dacht ik. Het duurde niet lang voordat ik mezelf de gekste dingen begon af te vragen.
Nemen mensen, die van hun hobby hun baan hebben gemaakt, ook vakantie van hun dagelijkse routine?
Kan een schrijver, tijdens het schrijven van iets groots, besluiten om op vakantie te gaan EN DAN OOK ZONDER IETS TE SCHRIJVEN? Kan een schilder er tussenuit gaan en dan geen neiging hebben om te schilderen? Kan een fotograaf op vakantie gaan zonder camera?
Bedoelt de quote de mensen die van hun hobby hun werk hebben gemaakt? Is dat mogelijk?
Oulgh zoveel vragen!

Hmmm, misschien ben ik moe en denk ik te moeilijk.
Dit is vast weer zo'n moment wanneer je je eigen stukken terugleest en dan denkt: what the... De kans is groot.
Zeer groot.

zondag 12 oktober 2014

Fotoverslagje van "Mijn Loner-avontuur."


De trein was zo leeg en stil...

Hello Amsterdam!

Van Gogh tentoonstelling.

Ik voel Van Gogh op zo veel levels.

Spiegel-selfie in de toiletten. 

Kermis....

Mijn eerste Frozen Yoghurt.

Enge steegjes...

Ik was bang dat ik dorst zou krijgen.

Het Rijksmuseum. 

"Perfect, zie zo."

Uitzicht vanuit het Rijksmuseum.

Zelf de pilaren buiten het Rijksmuseum zijn wauw.

Hoe Nederlands wil je het wel niet hebben?!

Gelukkig bestaan deze dingen...

"Waar the F heeft de tram mij gedropt?!"

De engste speelgoedwinkel ooit!

Eindelijk iets wat ik herkende...

Dood op in de trein. 

Mijn avontuur kun je hier nog lezen: http://oempaloempaas.blogspot.nl/2014/10/14-lifeblog.html
















#14 Lifeblog.


Mijn Loner-avontuur. 

Vandaag deed ik wat ik al heel lang wou doen: ik ging alleen op avontuur. En met avontuur bedoel ik Amsterdam.
Mijn dag begon al goed, toen ik de bus naar het station wou nemen. Ik zag de bus rijden en ik rende achter de bus aan totdat hij voor me stopte. Eenmaal op het station liep ik, dacht ik, de trein in die ik moest hebben. Maar er was iets griezeligs aan de trein: de trein was leeg... Het duurde even voordat ik me realiseerde dat ik in de verkeerde trein zat.

Het eerste wat ik deed in Amsterdam was blij zijn dat ik er heelhuids aan was gekomen!

Mijn eerste activiteit was een Van Gogh tentoonstelling. Het was gaaf en je kon zijn werken in 3D bekijken. Ik ben een fangirl als het op Van Gogh aankomt, dus dit was een goed begin.

Daarna liep ik wat rond door Amsterdam. Ik deed uiteindelijk wat iedereen zou hebben gedaan als diegene niet weet wat diegene moet doen of waarheen moet gaan: ik kocht voedsel en drinken. Ik proefde voor het eerste frozen yoghurt. Zelf bediening en ik gaan niet goed samen, dus ik liep het winkeltje uit met meer dan dat ik op kon. MAAR IK AT HET BRAAF OP en ik heb nergens spijt van.

Ik verdwaalde een paar keer maar uiteindelijk eindigde ik bij het Rijksmuseum. Zelfs in het Rijksmuseum verdwaalde ik een paar keer, maar ik heb het overleefd.

Ik weet niet waar het mis ging maar ik kreeg het weer voor elkaar om weer een soort van te verdwalen en dit keer echt goed, maar gelukkig staan er van die wegwijzers in Amsterdam.

Ik wandelde wat en ik kwam uiteindelijk weer bij het Museumplein.
Een vrouw en een man hadden ruzie en ik benaderde ze en dat was ook het moment toen de man de vrouw met rust liet. Ik vroeg aan haar of ik iets kon doen, maar de vrouw bedankte me en zei dat ik niets kon doen. Ik nam daar genoegen mee en ik ging verder op avontuur.
Ik nam de tram een paar keer en ik kwam in een raar straatje terecht. En alweer hadden de wegwijzers me gered.
Even dacht ik dat ik dood ging, maar daar in de verte zag ik het. Een gebouw dat ik herkende.

In de trein terug naar huis ontmoette ik een stelletje die van een evenement afkwamen. Ze gaven mij een poster en een keycord cadeau, omdat ze toch alles dubbel hadden. Echt super lief!

Toen ik van de treinen naar de stadsbussen liep, liep ik langs een man. Niet zomaar een man, maar een man die tegen de grond werd aangedrukt door de politie terwijl hij schreeuwde.
Een vrouw bij de bushalte, waar ik moest wachten, vertelde mij en een blinde man wat er was gebeurd.

Nu ik dit zo teruglees, klinkt mijn dag kort. Dit was ook een avontuurtje van 8 uur.
Dit is zeker voor herhaling vatbaar en het is echt aan te raden om een dagje alleen door een onbekende stad te lopen. Je ontmoet sneller mensen (zelfs in wachtrijen), je kunt doen waar je zin in hebt en het dwingt je om zelf keuzes te maken en te communiceren met mensen.

Na zo'n dagje ben ik wel blij dat ik eindelijk thuis ben.
MIJN VOETEN EN KNIEËN DOEN PIJN.

Ik heb ook een fotoverslagje gemaakt van mijn avontuur.
Zie hier: http://oempaloempaas.blogspot.nl/2014/10/fotoverslagje-van-mijn-loner-avontuur.html


vrijdag 3 oktober 2014

5 things movies taught me about love.

1. You'll always end up with your true love, no matter what. Finding your true love is kind of the main purpose of life.




2. You will become poetic when you're around your true love.







3. Life will be complete and perfect, when you've met "the one"





4. Love is all you need.



5. Love will also destroy you at the end.