dinsdag 15 april 2014

Schrijf een "liefdesbrief" aan de schrijver van Het Boek Dat Jouw Leven Veranderde.

I can't choose between all the great writers.
I mean, there are so much writers I want to thank but also at the same time to hit in the face. Eventually I want to hug them.

An example is John Green: I love his way of writing and how he is able to catch me in his web so I get tangled in the stories. I love how some characters think like me and how they see things like me. It gives me a feeling that I'm not that weird. I feel the characters and after finishing the books, the characters feel real to me.

Another example is Stephen Chbosky. I've only read The Perks Of Being A Wallflower, but this book had a massive impact on me. Charlie and his friends are kind of like my friends and I. We're all wallflowers with our own way of thinking. The book was constructed out of letters. These letters were written to the reader.
There were some things like "I know you're older than me" that made it looks like it was really meant for me.
Every letter ends with "Love always, Charlie." What really touched me. I felt like I was Charlie's best friend and he trusted me with his stories. I have to confess that I sometimes talked to the book, like it was Charlie. I really love the movie too and I've got a big poster on my wall of the movie. I can't get enough of the movie and it sure is one of my favorite movies. I want to thank Stephan for showing me that no one is perfect and that  is what makes them perfect.
I want also to thank John Green. His books are perfect and I don't have words to describe his art-pieces.

These books also opened my eyes and let me realize that it's possible to look at things different.

These books made me laugh and cry, but that's why they always stay in my heart.

To all the great writers: thank you.
I appreciate your work.

zondag 13 april 2014

#5 Lifeblog.


How does it feels to have no motivation?

It's Sunday and you're inside: typing. You hear children playing outside and you think by yourself: "Why can't they just shut up?!" But it doesn't matter if there's sound or not, you can't get yourself doing what you have to do. Instead of doing your homework or typing an essay or cleaning your room, you're just sitting there. Behind your desk, while you stare at your laptop's screen. You feel like you lost everything that made sense to your life, you feel like you lost the energetic feeling of willing to do something. That's when you discovered that you lost your motivation. In some of these situations you can't stop thinking about you and your lost motivation. Then you search and search and search for your motivation, but your motivation is pretty good hidden. This is often the moment where you just sit and scream: "Motivation, where are you?! I really needs you."
The feeling of desperation is your new energy source, but it's not enough.
You ask your friends and family if they've seen your motivation, but they always answer:
1. Like you're crazy.
2. With a horrible "joke".
3. With yes and then they unfold their hands and say: "Here it is." BUT THERE'S OBVIOUS NOTHING IN THERE.
4. Not. They just look at you, shake their heads and continue with their life (I can't blame them). 


Anyway, you never find your motivation by asking people. If you do that anyways, you're:
1. Desperate.
2. Searching for someone who tells you to shut up and do your work.
3. Someone who really found your motivation (by chance).


Don't deny this, it's true.

When I loose my motivation, I keep searching. Sometimes it last for a few days. And when I find my motivation: I grab it, I tape it to a body part of me and I don't let it leave me. I hold on on it and I take advantage of it. I can go working on my stuff for hours without sleep, because I'm afraid that when I sleep that my motivation will leave me.

But I'm not answering the question at all!
"How does it feels to have no motivation?"
Well, it feels like you've got no intention to do something.
"Why would I do it anyway? It makes no change to this world. It's not like I receive a medal by doing it." Is what I often say to myself.
But If you, my dear readers, can receive a medal by doing something productive, but in place of doing that you're reading this? Then GET OF YOUR LAZY ASS AND DO IT.
And don't say to me: "But I've got no motivation."
Because I will find your motivation and I'm going to trow it in your face, so you can get that medal and be successful!

And if you're like me, with no purpose in anything, then I want you to ask yourself:
1. Am I going to die when I don't do what I have to do?
2. Can I do it tomorrow?
3. Does this make a change in my life?
4. Can I copy paste it from a website and no one would notice?
5. Can I trick my motivation?


These questions might help you to make a decision.

My dear readers, I've got to say that I've lost my motivation (If you didn't already noticed).
It's a horrible feeling to have no motivation to do something.
But I gave up. I don't even have the motivation to search for my motivation.

So, I answered my questions:
1. Am I going to die when I don't do what I have to do?
No, not really.
2. Can I do it tomorrow?
Yes, it's possible to do it tomorrow.
3. Does this make a change in my life?
Yes, but I cant reverse it or something like that.
4. Can I copy paste it from a website and no one would notice?
Yes, yes I can.
5. Can I trick my motivation?
I've got no chance.

So here I am, writing this post about my lack of motivation and how it feels.
Now I overlooked my post, I realize that I wrote it in English.
My brains scare me sometimes....
But, well done brains: my brain writes in English without me noticing it.
I didn't even know that I was able to write in English.
I have to confess that I do this often in the last few days. It's like my brains forgot how to write in Dutch.
I'm sorry for my crappy English.
My brains were typing this, I've nothing to do with this.
You can blame my brains.

zaterdag 12 april 2014

Zin.

Sometimes I want to write about nothing, but sometimes I've got nothing to say.
I've found this book called: Zin. It's written by Geertje Couwenbergh.
I really really love this book. Some posts on this blog are commands from this book. She made me do things that I don't regret. I really love the way she writes and how she sees the world.
This is a must have for everyone. It doesn't matter if you're a writer or (like me) just someone who loves to be creative.
Love it!

zaterdag 15 maart 2014

#4 Lifeblog.

Het leven is een speeltuin.

Waar zouden we zijn zonder groepsdruk?
De meeste mensen zien groepsdruk als iets negatiefs, terwijl groepsdruk ons juist laat leven. 
Denk er over na; wanneer durfde je iets niet maar je vrienden haalden je over en achteraf was je ze zo dankbaar? 
Groepsdruk kan negatief werken, maar meestal pakt het toch wel leuk uit.
Door elkaar steeds voor de haaien te duwen, komen we vooruit in het leven. Je instinct wil overleven, maar door dingen te proberen die net buiten je comfortzone liggen kun je leven.
"Het leven is een speeltuin. Het is aan jou wat je daar doet. Je kunt kiezen om helemaal los te gaan en je benen breken of in een hoekje zitten met een boek. De kunst van het leven is om een tussenweg te vinden, zodat je lol kunt hebben en toch veilig bent," zei iemand ooit tegen mij. Dat bleef me wel bij, want wat is leven als je alleen maar overleeft. Uiteindelijk wilt iedereen leven, maar ook overleven. Je hoeft niet te kiezen tussen die twee als je ze ook allebei kunt kiezen. Het geheim is om dicht bij jezelf te blijven; geef aan als je vindt dat iets te ver gaat. 
Vraag aan jezelf "wat heb ik te verliezen?". Als het antwoord "niets" is of iets is waar je over 5 jaar geen last van zult hebben: doe het dan.
Durf brutaal te zijn, maar beleefd tegelijk.
Uiteindelijk zijn de momenten die buiten je comfortcirkel liggen de momenten die je bijblijven. 
Wij zijn dieren en ook wij hebben een instinct. Door onze intelligentie onderdrukken we de signalen, maar soms is het niet verkeerd om naar dat stemmetje te luisteren. Als je je er echt niet prettig bij voelt, doe het dan niet. Maak de mensen om je heen duidelijk dat je er niet prettig bij voelt en je bij je keuze blijft. Dit mag misschien wel een momentkiller zijn, maar zo maak je ze duidelijk dat je blijft bij je keuze. Als het mensen zijn die om je geven, dan accepteren ze het. Wanneer ze je "afstoten", zit er dan niet mee en zeg al helemaal niet tegen jezelf "had ik het maar gedaan". Mensen die je zo behandelen, verdienen jou niet in hun leven. Dit is ook een perfecte test om te kijken of mensen om je geven. Wees echter niet een chronische momentkiller, want zo zul je nooit kunnen leven. 
Kleine dingen zoals "ze delen gratis ijsjes uit, zou je wat ijs willen halen?" vind ik al eng. Mijn hersenen zeggen gelijk "Omg nee. Wat als ze nee zeggen? Wat als ze me raar vinden?" Maar dan zeg ik tegen mezelf "ze kennen je niet, je komt ze toch nooit meer tegen. Je hebt niets te verliezen. Nee heb je en ja kun je krijgen."  Meestal haalt dit mij over en uiteindelijk ben ik toch blij met het ijsje. 
Soms beloont het universum je wanneer je even een stap over je grens zet. 
Als je toch een foute keuze hebt gemaakt, ga dan niet stressen en huilen over je besluit. Zeg tegen jezelf: "F*ck it. Het is gebeurd en ik kan het toch niet terugdraaien. Dit zijn de momenten die mijn leven interessant maken." Je kunt ook doen alsof het niet is gebeurd, want hoeveel getuigen zijn er? Als het er maar één is, maak het dan jullie geheimpje. Geheimen maken bovendien relaties sterker, want nu hebben jullie iets waar jullie lachend op terug kunnen kijken. Hoe gênant het ook was. 
Vergeet ook niet dat trail and error bij het leven hoort. Wanneer het fout gaat, weet je dat je het niet nog een keer moet doen. 
Maar geef toe! Later als je kleinkinderen hebt, dan zijn jouw verhalen alleen maar grappig of leuk voor ze. Je kunt ervoor zorgen dat anderen niet hetzelfde fout begaan, door te zeggen "Dat is niet slim om te doen, want toen ik dat deed toen..." Mensen luisteren eerder naar mensen die het hebben meegemaakt dan mensen die geen ervaring op dat gebied hebben. 
Conclusie: Durf verder te gaan dan je wilt, maar blijf dicht bij jezelf. Fouten maken is geen ramp als ze geen permanente schade aanbrengen. 

woensdag 12 maart 2014

#3 Lifeblog.


Als apen hoger klimmen willen, ziet men al snel hun blote billen.


“De schoolbel gaat; Je loopt naar huis. Achter je hoor je gegiechel en wat woorden, maar je kunt het niet verstaan omdat het te zacht is. Je bent doodsbang om achterom te kijken, want je weet dat wanneer je dat wel doet je gepakt wordt.  Je loopt wat sneller en je hoort de personen achter je ook sneller lopen.
“Hey!” De stem van hem. Je probeert door te lopen en niet achterom te kijken, maar ze schelden je uit. Het ene woord na het andere en dan word je bij je schouder gepakt; Ze beginnen te slaan en te schoppen…”
Kun jij je er iets bij voorstellen? Hou dit gevoel vast. 
  Dit is pesten, maar pesten heb je ook in kleinere en subtielere vormen. Wat de één als pesten ziet, kan de ander als plagen zien.
Maar valt pesten te verhelpen?

Pesten komt nooit van één kant, er zijn altijd mensen bij betrokken. Pesten kun je nooit voorkomen, maar wel verminderen. Scholen zouden bijvoorbeeld een brievenbus  in school kunnen vestigen, zodat kinderen er anoniem hun vermoedens of verhaal kwijt kunnen.
Want de hoofdreden dat pesten zo vaak voorkomt is omdat de betrokkenen geen klacht in durven te dienen.
  Ook zouden ouders er betrokken bij moeten worden; Wanneer de ouders pest gedrag bij hun kinderen  signaleren zouden ze moeten ingrijpen. Scholen kunnen daarom ook workshops organiseren voor ouders van gepeste kinderen of de aanstichters.
Maar pesten hoort bij de oermens. In verschillende dierenrijken wordt er gepest; Wolven verstoten een lid, apen vallen anderen aan etc.
  Wij mensen zijn kudde dieren van oorsprong. Bij pesten selecteren wij mensen die wij tot onze kudde willen opnemen en de “Alfa” heeft het voor het zeggen. Wanneer een persoon ongeschikt is en niet aan de eisen voldoet, stoten zijn soortgenoten hem af.
  Pesten is ook een rangcompetitie. Mensen zoeken een slachtoffer uit om te pesten; door te laten zien dat hij zijn meningen klaar heeft en door niemand onderdrukt kan worden klimt hij naar de top en wordt hij de volgende Alfa.
  Dus pesten wordt ook toegepast als zelfverdediging, want als Alfa heb je aanzien en durft niemand je “aan te vallen”. Maar de Alfa wilt zijn status behouden, dus pakt hij dezelfde slachtoffer en zal hij hem onderdrukken. Hij kiest dezelfde slachtoffer omdat hij zekerheid zoekt; Hij wilt zekerheid  en aan zijn kudde tonen dat hij een ware Alfa is. Maar een Alfa is kwetsbaar, want zijn soortgenoten willen hem van zijn plek stoten en er bestaat een kans dat hij de volgende slachtoffer wordt.
Ik denk dat pesten niet valt te verhelpen. Het is belangrijk dat de slachtoffer hulp krijgt wanneer hij of zij gepest wordt zodat hij of zij er niet alleen voorstaat en het dragelijker wordt, want hoe je het wendt of keert “pesten” zal er altijd zijn en je kunt het niet voorkomen.
  Maar verandering begint bij jezelf.
Vraag eens aan jezelf of het wel waard is om een Alfa te zijn.
Wil jij je kwetsbaar opstellen?
Ik denk dat ik daar het antwoord wel op weet.




maandag 10 maart 2014

#2 Lifeblog.

Kunst is wat de wereld mooi maakt.

Afgelopen vrijdag gingen wij met onze kunstklas naar het Rijksmuseum in Amsterdam.
De busreis verliep vlekkeloos, totdat één van de docenten de microfoon oppakte en aankondigde dat i.v.m. stakingen we eerder uit Amsterdam zouden moeten vertrekken. Dit zou betekenen dat we om 2 uur in de middag zouden moeten vertrekken om terug naar huis te gaan. Er was daar ophef over en na wat telefoontjes hadden enkelen onder ons (waaronder ik) toestemming gekregen om alleen terug te reizen met de trein op eigen kosten.
Het Rijksmuseum was geweldig en de ene “woow” na de andere galmde door de ruimtes.
Ik kon geen genoeg krijgen van al de kunststukken en vooral het gevoel dat ze me gaven.
Ik ging elke vierkante meter langs en sloeg het op in mijn geheugen, want de kunststukken waren te mooi om vergeten te worden.
Het voelt zo fijn om in een zaal met kunst te staan, want er was een persoon die zijn leven erin heeft gestoken. Diegene heeft een stukje van zichzelf nagelaten en nu kunnen wij zijn werk bewonderen. Het is soms bijna ongezond hoe ik me soms emotioneel verbonden voel met een kunstenaar. Ik heb dat vooral als ik achtergrond informatie van diegene weet, want dan “voel” ik hoe hij zich op dat moment heeft gevoeld. Ik geef toe dat ik misschien iets doorsla als het op kunst aankomt, maar ik kan moeilijk liegen. Kunst is wat de wereld mooi maakt; letterlijk en figuurlijk.
Na het Rijksmuseum was het ieder op zich en viel onze grote groep uiteen in kleinere groepen. Met mijn groepje hebben wij Amsterdam verkend; winkel in en winkel uit.
Onze doel was om nieuwe winkeltjes te ontdekken en we probeerden de clichés over te slaan.
We sloten onze dag af met Starbucks en vastgeklampt aan onze blije gevoelens reden we met de trein naar huis. 

woensdag 5 maart 2014

Maak een mislukte collage.

Jullie kunnen zeggen wat jullie willen, maar dit is mijn meest kunstzinnige creatie!
Dit laat me denken aan die rare pop-art collages van alledaagse dingen, maar dan vervreemd...

#1 Lifeblog.


Mijn talent op het witte paard. 

Nu ik alles heb onderzocht en iemand heb gesproken die het vak beoefent, ben ik best jaloers. Naar mijn mening is het beoefenen van een vak waar je ook nog talent voor hebt en ook nog leuk vindt perfect.
Waarom ik jaloers ben?
Omdat zulke mensen hun talent hebben gevonden en daarvan hun werk van kunnen maken. Dit “project” heeft me wel aan het denken gezet en me af laten vragen of ik talenten heb en of ik er iets mee kan doen.
Al die testjes op internet gaven me suggesties van wat bij mij zou kunnen passen. Ik heb nooit geweten dat er iets bestond als creatief zijn in combinatie met wetenschap. Het aantrekkelijk maken van een vakgebied voor een groter publiek. Ik kwam ook bij de raarste studies terecht, maar de meeste studies waren wel “redelijk normaal”.
Ik kwam ook bij studies waarbij ik even dacht: “Hoe mooi zou mijn leven eruit zien als ik dit kon doen?” Maar dat is het verschil tussen mij en de mensen die daadwerkelijk actie ondernemen om te doen wat ze leuk vinden. Ik ben te “safe” en ik hou van zekerheid. Bij zulke creatieve vakken is er minder zekerheid op een baan. Het enge vind ik toch wel dat mensen worden geselecteerd op hun talenten en niet op hun kennis. Een diploma is natuurlijk wel verplicht, maar talent is waarop ze de mensen met potentie op selecteren.
Lars Gorissen liet me wel inzien dat het nooit te laat is om een studie te vinden dat bij je past en dat wanneer je niet zoekt je je talent zult ontdekken.
Het klinkt allemaal zo mooi, maar ik heb het geduld er niet voor. Ik wil dat mijn talent per ongeluk tegen me opknalt tijdens het fietsen naar school en zegt: “Oh sorry, maar ik ben je talent.”
Dat zou perfect zijn, maar het personifiëren van mijn talent zal niet helpen.
Dat is nou mijn reden waarom ik jaloers ben op creatieve mensen die het vak durven te beoefenen die hun gelukkig maakt. Maar creatieve vakken beoefenen, is niet zonder risico’s; want kennis is iets wat bewezen kan worden, maar talent is te abstract. Wanneer heeft iemand talent? Is wat diegene maakt mooi of lelijk? Zit er potentie in diegene?
Als je kennis neemt, dan heb je een goed of een fout. Er is geen tussenin; alles wat gebeurt en alles wat wordt gezegd zijn feiten. Een naam krijgen is echter moeilijker, omdat alles al is uitgevonden. In een massacultuur als dit is het slim om iets kunstzinnig te doen als je je richt op roem, maar zijn de onzekerheden van het vak het wel waard?
Ik ben geen persoon dat zich richt op geld, maar wel op prestatie. Wanneer ik aan iets kunstzinnigs zou gaan beginnen, dan zou ik denk ik verdrinken in een zee van talenten.
Het is niet eerlijk dat de keuzes die ik in mijn tienerjaren maak, gevolgen zullen hebben op mijn leven. Ik sta voor een keuze tussen plezier en interesse. Alhoewel ik niets te kiezen heb; het moment dat ik mijn talent zal ontdekken, valt buiten mijn buigzame en bewerkelijke levensjaren. Ik denk dat wanneer men met een studie begint, diegene zich alleen kan ontwikkelen in die sector en het initiatief om iets te ondernemen buiten je sector is nihil.
Nu is mijn vraag: zijn de kunst mensen jaloers op de kennis mensen?
De kennis mensen zijn wel jaloers op de kunst mensen, want de kunst mensen hebben plezier. De kennis mensen hebben natuurlijk ook plezier in hun vak, maar kunst mensen ogen anders “plezierig”.
Zouden de kunst mensen soms denken: was ik maar een dokter geworden of is dat iets wat juist rillingen bij ze oproept?
De kunst kennis mensen zijn het ergste van allemaal. Zij hebben aanleg voor zowel kunst als kennis en dat zijn meestal de mensen met succes. Als er een oorlog zou ontstaan tussen deze drie groepen mensen (ik zie ze graag als drie verschillende rassen), dan zouden de kunst mensen en de kennis mensen samenwerken en de kunst kennis mensen proberen te doden. In een wereld waar dat mogelijk zou kunnen zijn, zouden de kunst kennis mensen regeren. Zij beschikken niet alleen over kennis, maar hun creativiteit overstijgt alles. Zij hebben niet een persoon nodig van het andere “ras” om dominant te worden, maar als er een oorlog zou komen dan zouden de kunst mensen en kennis mensen winnen van de kunst kennis mensen, omdat ze ook met meer zijn.
Ik dwaal af!
In ieder geval ben ik wel blij dat ik dit “project” mocht doen; ook al heb ik hier letterlijk uren aan gewerkt en mijn vakantie er voor moeten opofferen, het was het wel waard.
Aan alles zit nu een nadeel, want nu kijk ik anders tegen mijn studie keuzes op. Ik was zo zeker van mijn keuze, maar nu is het opgegaan in rook. Als ik zie hoe mensen zich zo op hun sector focussen, vrees ik voor mijn interesses. Kan ik, als ik biologie studeer, nog wel genieten van de kleine dingen? Kan ik dat wel mijn hobby’s voortzetten of zullen zij met de snelheid van mijn besluit verdwijnen?
Ik waardeer creativiteit echt; ook al lijkt het soms niet zo. Ik vind het fijn om creatief te zijn. Ik hou ervan om te schrijven, bezig te zijn met kleding, make-up effecten, fotografie, grafische vormgeving, acteren, dansen, zingen en regisseren; ik ben er niet goed in, maar ik vind het leuk. Ik vind zoveel dingen leuk en omdat mijn interessegebied zo breed is, maakt het voor mij ook mogelijk om kunst te waarderen. Maar wanneer ik me volledig zou moeten storten op kennis en niet kunst, dan zou ik kunst kwijt kunnen raken. Het kiezen voor kunst is risicovol en dan raak ik kennis kwijt, maar niet volledig.
Kunst is mijn uitlaatklep om te ontsnappen aan kennis en andersom werkt het niet.
Dus nu probeer ik te hopen dat ik mijn talent op het witte paard dit schooljaar zal ontmoeten, zodat hij mij kan meenemen naar een kasteel gemaakt uit chocola en zekerheid. Ik zal elke talent omarmen, ook al is het mondharmonica bespelen. In feite heb ik dat ook al een keer geprobeerd en ik het ligt me niet.
Correctie: Ik zal elke talent binnen een bepaalde grens omarmen.
Het beste kom ik hem voor maandag nog tegen, want ik hou niet van wachten. Hoe sneller hoe beter, want dat geeft mij meer tijd om het te ontwikkelen.
Animatie Design lijkt mij te gek, maar ik zou dan meer richting film willen gaan.
Er zijn zoveel leuke dingen, maar zo weinig tijd.
Voor nu speel ik het nog safe en kies ik voor kennis.

dinsdag 4 maart 2014

Filosofeer.

Toen we jonger waren, droomden we groots; we wouden geld, roem en geluk. De één wou een superheld worden en de ander wou een prinses worden. We hielden koppig vol tegenover mensen, ook al maakten ze ons wijs dat dit onbereikbaar zou zijn. Het kon ons niets schelen wat mensen om ons heen van onze dromen vonden, want we wisten wat we wouden. Maar iedereen wordt ouder en van alle kanten uit je milieu krijg je te horen dat je "realistisch" moet zijn. Uiteindelijk gaven we het op en we werden wat ze wouden dat we werden: realistische denkers. De dromen die we hadden, hoe gek ze ook waren, zijn nu nog maar herinneringen. We zijn meer bezig met "wat is slim om te doen?" dan met "wat wil ik doen?". Als ik mensen vraag wat ze willen doen, is hun antwoord meestal: "Ja, ik zou graag .... willen doen, maar dat is niet realistisch. Daarom ga ik .... maar doen." Elke keer als iemand met dit antwoordt, zeg ik: "Je moet je niet afvragen wat realistisch en haalbaar is om te doen, maar wat je wilt doen. Als je iets doet wat je leuk vindt, dan zal het je ook lukken." Natuurlijk heb je de mensen die dan zeggen: "Dus als ik wil vliegen, kan ik nu vliegen?" En mijn antwoord is dan altijd: "Ja." De meeste gesprekken eindigen hierdoor en de mensen verklaren me voor gek.
Je kunt vliegen als je wilt vliegen, maar zoals de meeste dingen vergt het geduld en veel oefening. Als het je droom is om te vliegen, zorg er dan voor om te kunnen vliegen; word een piloot, ga deltavliegen of word een uitvinder. Als uitvinder kun je misschien een draagbaar vogelskelet ontwerpen dat je kan laten vliegen. Als dit je droom is dan zul je het wel vinden.
Het zou al helemaal perfect zijn als wat je altijd al hebt willen doen, ook nog je talent zal worden.
"Kan ik ook een superheld worden?"
Ja, dat kan natuurlijk ook. Je hoeft geen superkrachten te hebben om een superheld te kunnen zijn; denk bijvoorbeeld aan brandweermensen, doktoren, politiemensen etc. En als je een stripboeken superheld wilt worden, wat houdt je dan tegen? Ga een studie volgen dat iets te maken heeft met genetica of in die richting; vind een "supermens" uit met röntgen-ogen.
Waarom niet?
We hebben de dingen die we nu hebben te danken aan de Dromers; zij werden in hun tijd gezien als idioten, maar nu worden ze gezien als geniën.
Het is nu veel makkelijker geworden om je dromen na te jagen, zolang je het maar wilt.
Uiteindelijk ben jij diegene die jouw leven moet leven en wat heeft het leven voor nut als je leeft om te overleven en niet om te genieten?
Het overleven zal vervelen en dan? Wat wil je dan doen?
Uiteindelijk of je het wilt of niet; we zullen allemaal eindigen met spijt.
Ik zeg altijd: "Je kunt beter zeggen 'OHSHIT IK HEB HET ECHT VERPEST' dan 'Ik wou dat ik dat had gedaan'."

zaterdag 1 maart 2014

Pin it.


Yep, ik heb het eindelijk gedaan!
Ik ben een bord op Pinterest begonnen voor mijn cosplay obsessies!
Jullie kunnen hem hier volgen!
http://www.pinterest.com/oempaloempaas/things-i-want-to-cosplay

donderdag 27 februari 2014

Photoshop your head on other bodies.

Ha dit is geweldig!
Hier zijn mijn creaties:
Mijn hoofd op het lichaam van het beest uit Belle en het beest. 

Mijn hoofd op het lichaam van Demi Lovato.

Mijn hoofd op het lichaam van Elsa uit Frozen.

Dit zegt genoeg.

Mijn hoofd op het lichaam van Mushu uit Mulan.

Mijn hoofd op het lichaam van Barack Obama.

Mijn hoofd op het lichaam van Pascal uit Rapunzel.

Draw your day.