woensdag 23 april 2014

#7 Lifeblog.

Alles gebeurt met een reden.

Natuurlijk! Mijn fiets is gestolen.
Het is balen om dingen zo kwijt te raken, maar na wat gescheld zei ik tegen mezelf: Het is met een reden gebeurd.
Zoals jullie al weten, ben ik een sterke aanhanger van: Alles gebeurt met een reden.
Soms ligt de reden niet voor de hand, maar zelfs dit is gebeurde met een reden.
Misschien had mijn fiets een mankement en zou ik daardoor in een ongeluk komen dat mijn leven zou kunnen kosten. Het universum hield me in leven door mijn fiets gestolen te laten worden.
Misschien zou ik een ongeluk krijgen als ik naar huis zou fietsen en door me te laten lopen, ontliep ik dit. (WOORDGRAP)
Misschien heeft mijn fiets levens gered.
Misschien heeft mijn fiets iemand gelukkig gemaakt.
Misschien heeft mijn fiets de dief vermoord.
Alles gebeurt dus met een reden.
Mijn theorie is ook dat alles en iedereen aan elkaar vast zit met een denkbeeldige draad. Wanneer iets of iemand aan een draad trekt, dan voelen en merken de anderen het ook. Ze zullen hierop reageren en dat geeft dan een kettingreactie.
Sorry, ik ben soms een beetje zweverig en ik heb rare theorieën.
Maar: Lieve lezers, wees ervan bewust dat je dit zelfs met een reden leest.

maandag 21 april 2014

#1 SS


Well well I call this one: A love story between my pink ball and me.












vrijdag 18 april 2014

#6 Lifeblog.


The sun makes me want to hippie my ass off. 

Noticed how the world looks so much different when everyone is happy and the sun is shining? The colors are brighter and you sense everything. I'm not going to annoy you, my dear readers, with my science talk.
I want to get out of here and travel to nowhere, in this situation. I want to feel free and just feel the moment. I think that if I lived 40 years ago, or something, I would be the biggest hippie all time. I guess.
But life isn't all unicorns and pink with glitter, but fantasying about it is allowed, right?
If I was a hippie I would call everyone "Dude", I would never shave or cut my hair... I guess that I would be like a hippie that you see in movies. It's not realistic, though. But thinking of it brings my inner-hippie alive.
I have to go.
I'm going to talk with my cats about how wrong it is to kill birds.
Peace.

donderdag 17 april 2014

Wat was je raarste droom?

Ik ben redelijk raar als het op dromen aankomt. Meestal vergeet ik mijn dromen, maar soms blijven ze me achtervolgen alsof het echt is gebeurd.
Eén van de rare dromen ging als volgt:

Ik zat in een bus en die bus stond op een schip. We waren net aangekomen en we vertrokken naar Engeland. Hoe ik daar kwam en waarom ik daar was wist ik niet, maar ik wist wel dat ik naar Engeland ging. We gingen uit onze bus om naar de kantine te gaan en natuurlijk was ik één van de laatste die de ruimte verliet, op weg naar het trappenhuis. Toen ik even achterom keek om te checken of ik iets was vergeten, zag ik daar een paar mensen. Ze vestigden bommen aan de bussen, zodat de bussen (met de toeristen erin) zouden exploderen als ze van het schip afgingen. Ik flipte hem helemaal en ik wist wat me te doen stond: wanneer het schip aan land kwam, moest ik ervoor zorgen dat ik zo snel mogelijk weg moest van dit alles. In het trappenhuis stonden meer mensen die het hadden gezien en één van hen was conducteur en zei dat we in zijn trein moesten stappen als we eenmaal aankwamen in Engeland.
Het schip stond stil en de mensen stapten in, behalve wij. Wij renden het  schip af naar de trein en reden toen zo snel mogelijk weg. Ver achter ons hoorden we een knal en het hele schip stond in brand. Ineens stond ik voor het toilet in de trein waar een man zei dat we van de trein af moesten, want de Aziatische-maffia had ook een bom in de trein geplaatst. Voordat de trein stil stond renden een paar mensen naar buiten (waaronder ik) en we kwamen aan op een perron. De trein bleef doorrijden en explodeerde met de inzittenden. Ik vroeg aan iemand wat er aan de hand was. Diegene vertelde dat we onderdeel zijn van een Aziatische ritueel. Wij waren de uitverkorene en hoe hard we ook probeerde om te vluchten, ze zouden ons toch vinden. Even later hoorden we geschreeuw en knallen. Uit reflex begon iedereen te rennen van de bron van het geluid af. Ik rende voorop, maar iemand liet me struikelen. Diegene zat onder een bankje verstopt en schreeuwde dat ik dood moest, anders zou diegene haar vinden.
Ik viel neer op mijn handen en knieën en ik herinnerde dat je in dromen nooit je vingers kunt tellen en als je het kunt dat je dan geen 10 vingers had. Dus ik telde mijn vingers en het waren er 10. Ik wou dat het een droom was en ik herinnerde dat je je reflectie niet kon zien in je dromen, dus ik stond wankel op en ik keek in een spiegel en ik zag mijn gezicht. Ik keek geschrokken en mijn reflectie deed hoe ik deed. Ik viel weer neer en ik was in paniek. Ik wou vluchten, maar diegene onder de bang hield mijn enkel vast.
De man met een vuurwapen kwam in beeld en hij schoot iedereen af die hij kon vinden. Hij was Aziatisch en hij had een lange zwarte jas aan. Hij had een hoge hoed op en hij leek op een steam-punker. Hij liep op mij af en opgegeven moment kon ik zijn kisten (schoenen) alleen zien. Ik keek op en ik smeekte of hij me wou laten leven. Hij schudde langzaam zijn hoofd en zei toen iets in het Chinees (wat ik toevallig verstond). Hij zei ongeveer iets als: "Je zult moeten sterven, anders zou de rest moeten sterven. Je kunt je leven lang vluchten, maar het lot wilt dat je uiteindelijk gevonden wordt. Wees geen egoïst en sterf voor het volk."
Ik was helemaal overstuur en ik weet nog dat ik toen heel diep inademde en uitademde en toen zei ik in het Chinees: "Laat me sterven en spaar mijn mensen. Laat het snel en pijnloos zijn."
Hij keek toen op me neer en hij zei dat dit het einde betekende. Hij schoot me door mijn hoofd en hij ging toen op in rook. Alles ging toen in slow motion. De kogel raakte mijn hoofd en ik voelde hoe hij zich door mijn hoofd schoot. Ik voelde pijn en al mijn zintuigen en lichaamsdelen vielen één voor één uit. Ik lag toen op de grond en ik zag de mensen blij en opgelucht. Ze begonnen te lachen en dat was het laatste wat ik toen zag. Ik zakte weg in het niets en in één ruk werd ik eruit gehaald. Iemand trok me eruit en toen ik mijn ogen opende ging mijn wekker af.

Ik was de dag erna helemaal in shock. Ik wist niet of ik nog sliep of dat ik al wakker was. Ik zag mijn moordenaar overal. En als ik dan wou kijken of hij het was, dan was hij er niet meer.
Ik heb zelden een droom dat zo'n grote impact op me heeft gehad.
Ik ga vaker dood in mijn dromen, maar het was alsof mijn lichaam bleef dromen terwijl ik wakker was.
Bah.

woensdag 16 april 2014

Listen. Describe everything you hear.

I hear the children playing outside. They're screaming at each other and calling each other names. I hear a child playing with a ball. He/she is probably playing basketball. I hear roller-blades and a child screaming: "ooooohaaaah!".
I hear my brother from another room talking to his friends on Skype. I can't hear what he says, but it sounds like he is talking while he is gaming.
I still hear the children play outside.
I hear the footsteps of our neighbors.
I hear the ball of that kid bouncing, like: blopblopblopblop.
I hear my fingers on the keyboard of my laptop.
I hear my nails scratching the keys when I change from key to key.
I hear my finger-tops stroking my keys while I search for words.
I hear the washing machine.
I hear feet on the asphalt outside.
I hear my mother cooking.
I hear my brother gasp.
I hear the washing machine pause and wash and pause.
I hear a father yelling at his kid outside.
I hear my head pounding (because of my headache).
I hear my hair crisp past my glasses when I move my ears.
I hear my breathing.
I hear my sneeze.
I hear everything and everyone living their life.

dinsdag 15 april 2014

Schrijf een "liefdesbrief" aan de schrijver van Het Boek Dat Jouw Leven Veranderde.

I can't choose between all the great writers.
I mean, there are so much writers I want to thank but also at the same time to hit in the face. Eventually I want to hug them.

An example is John Green: I love his way of writing and how he is able to catch me in his web so I get tangled in the stories. I love how some characters think like me and how they see things like me. It gives me a feeling that I'm not that weird. I feel the characters and after finishing the books, the characters feel real to me.

Another example is Stephen Chbosky. I've only read The Perks Of Being A Wallflower, but this book had a massive impact on me. Charlie and his friends are kind of like my friends and I. We're all wallflowers with our own way of thinking. The book was constructed out of letters. These letters were written to the reader.
There were some things like "I know you're older than me" that made it looks like it was really meant for me.
Every letter ends with "Love always, Charlie." What really touched me. I felt like I was Charlie's best friend and he trusted me with his stories. I have to confess that I sometimes talked to the book, like it was Charlie. I really love the movie too and I've got a big poster on my wall of the movie. I can't get enough of the movie and it sure is one of my favorite movies. I want to thank Stephan for showing me that no one is perfect and that  is what makes them perfect.
I want also to thank John Green. His books are perfect and I don't have words to describe his art-pieces.

These books also opened my eyes and let me realize that it's possible to look at things different.

These books made me laugh and cry, but that's why they always stay in my heart.

To all the great writers: thank you.
I appreciate your work.

zondag 13 april 2014

#5 Lifeblog.


How does it feels to have no motivation?

It's Sunday and you're inside: typing. You hear children playing outside and you think by yourself: "Why can't they just shut up?!" But it doesn't matter if there's sound or not, you can't get yourself doing what you have to do. Instead of doing your homework or typing an essay or cleaning your room, you're just sitting there. Behind your desk, while you stare at your laptop's screen. You feel like you lost everything that made sense to your life, you feel like you lost the energetic feeling of willing to do something. That's when you discovered that you lost your motivation. In some of these situations you can't stop thinking about you and your lost motivation. Then you search and search and search for your motivation, but your motivation is pretty good hidden. This is often the moment where you just sit and scream: "Motivation, where are you?! I really needs you."
The feeling of desperation is your new energy source, but it's not enough.
You ask your friends and family if they've seen your motivation, but they always answer:
1. Like you're crazy.
2. With a horrible "joke".
3. With yes and then they unfold their hands and say: "Here it is." BUT THERE'S OBVIOUS NOTHING IN THERE.
4. Not. They just look at you, shake their heads and continue with their life (I can't blame them). 


Anyway, you never find your motivation by asking people. If you do that anyways, you're:
1. Desperate.
2. Searching for someone who tells you to shut up and do your work.
3. Someone who really found your motivation (by chance).


Don't deny this, it's true.

When I loose my motivation, I keep searching. Sometimes it last for a few days. And when I find my motivation: I grab it, I tape it to a body part of me and I don't let it leave me. I hold on on it and I take advantage of it. I can go working on my stuff for hours without sleep, because I'm afraid that when I sleep that my motivation will leave me.

But I'm not answering the question at all!
"How does it feels to have no motivation?"
Well, it feels like you've got no intention to do something.
"Why would I do it anyway? It makes no change to this world. It's not like I receive a medal by doing it." Is what I often say to myself.
But If you, my dear readers, can receive a medal by doing something productive, but in place of doing that you're reading this? Then GET OF YOUR LAZY ASS AND DO IT.
And don't say to me: "But I've got no motivation."
Because I will find your motivation and I'm going to trow it in your face, so you can get that medal and be successful!

And if you're like me, with no purpose in anything, then I want you to ask yourself:
1. Am I going to die when I don't do what I have to do?
2. Can I do it tomorrow?
3. Does this make a change in my life?
4. Can I copy paste it from a website and no one would notice?
5. Can I trick my motivation?


These questions might help you to make a decision.

My dear readers, I've got to say that I've lost my motivation (If you didn't already noticed).
It's a horrible feeling to have no motivation to do something.
But I gave up. I don't even have the motivation to search for my motivation.

So, I answered my questions:
1. Am I going to die when I don't do what I have to do?
No, not really.
2. Can I do it tomorrow?
Yes, it's possible to do it tomorrow.
3. Does this make a change in my life?
Yes, but I cant reverse it or something like that.
4. Can I copy paste it from a website and no one would notice?
Yes, yes I can.
5. Can I trick my motivation?
I've got no chance.

So here I am, writing this post about my lack of motivation and how it feels.
Now I overlooked my post, I realize that I wrote it in English.
My brains scare me sometimes....
But, well done brains: my brain writes in English without me noticing it.
I didn't even know that I was able to write in English.
I have to confess that I do this often in the last few days. It's like my brains forgot how to write in Dutch.
I'm sorry for my crappy English.
My brains were typing this, I've nothing to do with this.
You can blame my brains.

zaterdag 12 april 2014

Zin.

Sometimes I want to write about nothing, but sometimes I've got nothing to say.
I've found this book called: Zin. It's written by Geertje Couwenbergh.
I really really love this book. Some posts on this blog are commands from this book. She made me do things that I don't regret. I really love the way she writes and how she sees the world.
This is a must have for everyone. It doesn't matter if you're a writer or (like me) just someone who loves to be creative.
Love it!

zaterdag 15 maart 2014

#4 Lifeblog.

Het leven is een speeltuin.

Waar zouden we zijn zonder groepsdruk?
De meeste mensen zien groepsdruk als iets negatiefs, terwijl groepsdruk ons juist laat leven. 
Denk er over na; wanneer durfde je iets niet maar je vrienden haalden je over en achteraf was je ze zo dankbaar? 
Groepsdruk kan negatief werken, maar meestal pakt het toch wel leuk uit.
Door elkaar steeds voor de haaien te duwen, komen we vooruit in het leven. Je instinct wil overleven, maar door dingen te proberen die net buiten je comfortzone liggen kun je leven.
"Het leven is een speeltuin. Het is aan jou wat je daar doet. Je kunt kiezen om helemaal los te gaan en je benen breken of in een hoekje zitten met een boek. De kunst van het leven is om een tussenweg te vinden, zodat je lol kunt hebben en toch veilig bent," zei iemand ooit tegen mij. Dat bleef me wel bij, want wat is leven als je alleen maar overleeft. Uiteindelijk wilt iedereen leven, maar ook overleven. Je hoeft niet te kiezen tussen die twee als je ze ook allebei kunt kiezen. Het geheim is om dicht bij jezelf te blijven; geef aan als je vindt dat iets te ver gaat. 
Vraag aan jezelf "wat heb ik te verliezen?". Als het antwoord "niets" is of iets is waar je over 5 jaar geen last van zult hebben: doe het dan.
Durf brutaal te zijn, maar beleefd tegelijk.
Uiteindelijk zijn de momenten die buiten je comfortcirkel liggen de momenten die je bijblijven. 
Wij zijn dieren en ook wij hebben een instinct. Door onze intelligentie onderdrukken we de signalen, maar soms is het niet verkeerd om naar dat stemmetje te luisteren. Als je je er echt niet prettig bij voelt, doe het dan niet. Maak de mensen om je heen duidelijk dat je er niet prettig bij voelt en je bij je keuze blijft. Dit mag misschien wel een momentkiller zijn, maar zo maak je ze duidelijk dat je blijft bij je keuze. Als het mensen zijn die om je geven, dan accepteren ze het. Wanneer ze je "afstoten", zit er dan niet mee en zeg al helemaal niet tegen jezelf "had ik het maar gedaan". Mensen die je zo behandelen, verdienen jou niet in hun leven. Dit is ook een perfecte test om te kijken of mensen om je geven. Wees echter niet een chronische momentkiller, want zo zul je nooit kunnen leven. 
Kleine dingen zoals "ze delen gratis ijsjes uit, zou je wat ijs willen halen?" vind ik al eng. Mijn hersenen zeggen gelijk "Omg nee. Wat als ze nee zeggen? Wat als ze me raar vinden?" Maar dan zeg ik tegen mezelf "ze kennen je niet, je komt ze toch nooit meer tegen. Je hebt niets te verliezen. Nee heb je en ja kun je krijgen."  Meestal haalt dit mij over en uiteindelijk ben ik toch blij met het ijsje. 
Soms beloont het universum je wanneer je even een stap over je grens zet. 
Als je toch een foute keuze hebt gemaakt, ga dan niet stressen en huilen over je besluit. Zeg tegen jezelf: "F*ck it. Het is gebeurd en ik kan het toch niet terugdraaien. Dit zijn de momenten die mijn leven interessant maken." Je kunt ook doen alsof het niet is gebeurd, want hoeveel getuigen zijn er? Als het er maar één is, maak het dan jullie geheimpje. Geheimen maken bovendien relaties sterker, want nu hebben jullie iets waar jullie lachend op terug kunnen kijken. Hoe gênant het ook was. 
Vergeet ook niet dat trail and error bij het leven hoort. Wanneer het fout gaat, weet je dat je het niet nog een keer moet doen. 
Maar geef toe! Later als je kleinkinderen hebt, dan zijn jouw verhalen alleen maar grappig of leuk voor ze. Je kunt ervoor zorgen dat anderen niet hetzelfde fout begaan, door te zeggen "Dat is niet slim om te doen, want toen ik dat deed toen..." Mensen luisteren eerder naar mensen die het hebben meegemaakt dan mensen die geen ervaring op dat gebied hebben. 
Conclusie: Durf verder te gaan dan je wilt, maar blijf dicht bij jezelf. Fouten maken is geen ramp als ze geen permanente schade aanbrengen. 

woensdag 12 maart 2014

#3 Lifeblog.


Als apen hoger klimmen willen, ziet men al snel hun blote billen.


“De schoolbel gaat; Je loopt naar huis. Achter je hoor je gegiechel en wat woorden, maar je kunt het niet verstaan omdat het te zacht is. Je bent doodsbang om achterom te kijken, want je weet dat wanneer je dat wel doet je gepakt wordt.  Je loopt wat sneller en je hoort de personen achter je ook sneller lopen.
“Hey!” De stem van hem. Je probeert door te lopen en niet achterom te kijken, maar ze schelden je uit. Het ene woord na het andere en dan word je bij je schouder gepakt; Ze beginnen te slaan en te schoppen…”
Kun jij je er iets bij voorstellen? Hou dit gevoel vast. 
  Dit is pesten, maar pesten heb je ook in kleinere en subtielere vormen. Wat de één als pesten ziet, kan de ander als plagen zien.
Maar valt pesten te verhelpen?

Pesten komt nooit van één kant, er zijn altijd mensen bij betrokken. Pesten kun je nooit voorkomen, maar wel verminderen. Scholen zouden bijvoorbeeld een brievenbus  in school kunnen vestigen, zodat kinderen er anoniem hun vermoedens of verhaal kwijt kunnen.
Want de hoofdreden dat pesten zo vaak voorkomt is omdat de betrokkenen geen klacht in durven te dienen.
  Ook zouden ouders er betrokken bij moeten worden; Wanneer de ouders pest gedrag bij hun kinderen  signaleren zouden ze moeten ingrijpen. Scholen kunnen daarom ook workshops organiseren voor ouders van gepeste kinderen of de aanstichters.
Maar pesten hoort bij de oermens. In verschillende dierenrijken wordt er gepest; Wolven verstoten een lid, apen vallen anderen aan etc.
  Wij mensen zijn kudde dieren van oorsprong. Bij pesten selecteren wij mensen die wij tot onze kudde willen opnemen en de “Alfa” heeft het voor het zeggen. Wanneer een persoon ongeschikt is en niet aan de eisen voldoet, stoten zijn soortgenoten hem af.
  Pesten is ook een rangcompetitie. Mensen zoeken een slachtoffer uit om te pesten; door te laten zien dat hij zijn meningen klaar heeft en door niemand onderdrukt kan worden klimt hij naar de top en wordt hij de volgende Alfa.
  Dus pesten wordt ook toegepast als zelfverdediging, want als Alfa heb je aanzien en durft niemand je “aan te vallen”. Maar de Alfa wilt zijn status behouden, dus pakt hij dezelfde slachtoffer en zal hij hem onderdrukken. Hij kiest dezelfde slachtoffer omdat hij zekerheid zoekt; Hij wilt zekerheid  en aan zijn kudde tonen dat hij een ware Alfa is. Maar een Alfa is kwetsbaar, want zijn soortgenoten willen hem van zijn plek stoten en er bestaat een kans dat hij de volgende slachtoffer wordt.
Ik denk dat pesten niet valt te verhelpen. Het is belangrijk dat de slachtoffer hulp krijgt wanneer hij of zij gepest wordt zodat hij of zij er niet alleen voorstaat en het dragelijker wordt, want hoe je het wendt of keert “pesten” zal er altijd zijn en je kunt het niet voorkomen.
  Maar verandering begint bij jezelf.
Vraag eens aan jezelf of het wel waard is om een Alfa te zijn.
Wil jij je kwetsbaar opstellen?
Ik denk dat ik daar het antwoord wel op weet.




maandag 10 maart 2014

#2 Lifeblog.

Kunst is wat de wereld mooi maakt.

Afgelopen vrijdag gingen wij met onze kunstklas naar het Rijksmuseum in Amsterdam.
De busreis verliep vlekkeloos, totdat één van de docenten de microfoon oppakte en aankondigde dat i.v.m. stakingen we eerder uit Amsterdam zouden moeten vertrekken. Dit zou betekenen dat we om 2 uur in de middag zouden moeten vertrekken om terug naar huis te gaan. Er was daar ophef over en na wat telefoontjes hadden enkelen onder ons (waaronder ik) toestemming gekregen om alleen terug te reizen met de trein op eigen kosten.
Het Rijksmuseum was geweldig en de ene “woow” na de andere galmde door de ruimtes.
Ik kon geen genoeg krijgen van al de kunststukken en vooral het gevoel dat ze me gaven.
Ik ging elke vierkante meter langs en sloeg het op in mijn geheugen, want de kunststukken waren te mooi om vergeten te worden.
Het voelt zo fijn om in een zaal met kunst te staan, want er was een persoon die zijn leven erin heeft gestoken. Diegene heeft een stukje van zichzelf nagelaten en nu kunnen wij zijn werk bewonderen. Het is soms bijna ongezond hoe ik me soms emotioneel verbonden voel met een kunstenaar. Ik heb dat vooral als ik achtergrond informatie van diegene weet, want dan “voel” ik hoe hij zich op dat moment heeft gevoeld. Ik geef toe dat ik misschien iets doorsla als het op kunst aankomt, maar ik kan moeilijk liegen. Kunst is wat de wereld mooi maakt; letterlijk en figuurlijk.
Na het Rijksmuseum was het ieder op zich en viel onze grote groep uiteen in kleinere groepen. Met mijn groepje hebben wij Amsterdam verkend; winkel in en winkel uit.
Onze doel was om nieuwe winkeltjes te ontdekken en we probeerden de clichés over te slaan.
We sloten onze dag af met Starbucks en vastgeklampt aan onze blije gevoelens reden we met de trein naar huis. 

woensdag 5 maart 2014

Maak een mislukte collage.

Jullie kunnen zeggen wat jullie willen, maar dit is mijn meest kunstzinnige creatie!
Dit laat me denken aan die rare pop-art collages van alledaagse dingen, maar dan vervreemd...